خانه / مقالات / محبوبیت ادبیات پادآرمان‌شهری و دلایل آن

محبوبیت ادبیات پادآرمان‌شهری و دلایل آن

13335037

داستان‌های پادآرمان‌شهری به عنوان یک ژانر گسترش یافته است و هم‌اکنون نیز به تکامل خود ادامه می‌دهد. یکی از اولین رمان‌های پادآرمان‌شهری که مشهور شد رمان ۱۹۸۴ اثر جرج ارول بود که هنوز هم امروزه یکی از پرفروشترین رمان‌های پادآرمان‌شهری به حساب می‌آید. اخیرا محبوبیت رمان‌های پادآرمان‌شهری افزایش یافته است. این رمان‌ها تبدیل به فیلم‌های محبوبی شده‌اند که هر یک میلیون‌ها دلار درآمد کسب کرده‌اند. این رمان‌ها به نوعی منحصر بفرد هستند که فریبنده به نظر می‌رسد و در جامعه امروزی مشهور می‌شوند

مفهوم ادبیات پاد‌آرمان‌شهری تنها برای تفریح خوانندگان نیست و به آنها امکان‌ می‌دهد تا ایده‌ها و ویژگی‌های یک جامعه پادآرمان‌شهری را درک کنند. این ویژگی‌ها در جامعه خود ما هم وجود دارد اما قوی‌تر هستند. خوانندگان دانش بیشتری می‌یابند تا موضوعات نوشته شده توسط نویسنده را به جامعه امروزی نسبت دهند. این شیوه نویسندگی مجبوبیت زیادی دارد چرا که خوانندگان به موضوعات جالبی می‌اندیشند که همزمان واقعی به نظر می‌رسند اما در واقع تخیلی هستند. محبوبیت افزاینده ادبیات پادآرمان‌شهری میان خوانندگان نوجوان بیشتر به خاطر فرهنگ پاپ امروزی است که به زندگی نوجوانان، مقایسه مستقیم با رویداد‌های فعلی در جهان امروز و تازگی آن نسبت به سایر ژانرها ارتباط دارد.

ارتباط ادبیات پادآرمان‌شهری با زندگی نوجوانان جزئی از محبوبیت این ژانر است. دلیل این مساله هم شیوه نگارش این داستان‌هاست. ادبیات پادآرمان‌شهری امروزی نوجوانان بیشتر از دیدگاه آنها نوشته می‌شود. به عنوان مثال گیور اثر لوئیس لوری که در سال ۱۹۹۳ به انتشار رسید اولین رمان پادآرمان‌شهری است که از دیدگاه یک نوجوان نوشته شد. بیشتر رمان‌های پادآرمان‌شهری فعلی به این شیوه نوشته می‌شوند مانند مسابقات عطش، بی‌همتا و دونده هزارتو. کسی نمی‌داند چرا بین رمان پادآرمان شهری گیور اثر لوئیس لوری با مسابقات عطش اثر سوزان کالینز فاصله افتاده است. لوئیس مفتخر است که خود را شروع کننده این هوس می‌داند اما حالا اینگونه ذکر می‌کند که «داستان پادآرمان‌شهری از مد افتاده است». ادبیات پادآرمان‌شهری به خیلی قبلتر از ۱۹۹۳ و به رمان ۱۹۸۴ اثر جرج ارول در سال ۱۹۴۹ می‌رسد.

یکی از اجزای ادبیات پادآرمان‌شهری نگارش آنها از دیدگاه نوجوانان است که برای ادبیات سنتی غیرمعمول به شمار می‌رود. نوجوانان که مملو از درام و هورمون هستند تلاش می‌کنند تا هویت و هدف زندگیشان را بیابند. در رمان‌های پادآرمان‌شهری شخصیت داستان فردی مستقل و جاه‌طلب است. به عنوان مثال «پس من یاد گرفتم که چیزی نگویم و ویژگی‌های خودم را به نقابی بی‌تفاوت تبدیل کنم تا کسی هرگز افکارم را نخواند.» (کالینز). این جمله توضیح‌دهنده کتنیس اوردین در مسابقات عطش است که چگونه خود را به عنوان یک شخص درک می‌کند. این مساله به خواننده‌ای با همان سن مشابه قهرمان داستان اطمینان می‌دهد. آنها نویسنده را تحسین می‌کنند که ناامنی‌ها و نگرانی‌های قهرمان را مثل علایق عشقی و تصویر بدنی نشان می‌دهد. خوانندگان به خصوص ادبیات پادآرمان‌شهری نوجوانان می‌توانند خود را به دنیای جایگزین محل زندگی شخصیت انتقال دهند و احساس کنند که در داستان حضور دارند. این مفهوم باعث می‌شود ارتباط آنها با قهرمان آسان شود.

جوامع داخل رمان‌های نوجوانان و چگونگی ساختار آنها مرتبط با تجربه جهانی دبیرستان است. مسابقات عطش در مورد قهرمان کتنیس اوردین است که تا سر حد مرگ در میدان مبارزه با نوجوانان دیگر می‌جنگد چون دولت موقعیت‌های بازی زندگی یا مرگ ساخته است تا بتواند جامعه و فعالیت‌های آن را کنترل کند. مسابقات عطش را می‌توان با دبیرستان مقایسه کرد که یک مسابقه مرگبار برای محبوبیت دبیرستان تبدیل به یک مبارزه تلویزیونی سالانه می‌شود (استیونز). خوانندگان ممکن است دبیرستان را یک جامعه پادآرمان‌شهری ببینند چرا که نشان‌هایی از سیاست‌زدگی در آن دیده می‌شود. کلاس‌های اجتماعی وجود دارند، کلاس‌های بالاتر بچه‌های محبوب‌تر را شامل می‌شوند و کلاس پایین‌تر بقیه هستند. بچه‌های محبوب مدرسه را می‌گردانند و وضعیت را تعیین می‌کنند. این فرض یک دانش‌آموز معمولی دبیرستان است. رمان‌های پادآرمان‌شهری نوجوانان قادر هستند نصیحت‌های مختلفی درباره مسائلی مثل عشق، درگیری‌های داخل مدرسه یا با باقی هم‌کلاسی‌ها ارائه دهند.

بی‌همتا که توسط ورونیکا راث نوشته شده است رمان پادآرمان‌شهری دیگری است که می‌توان با موقعیت دبیرستان مقایسه کرد. بی‌همتا در مورد قهرمان نوجوانی به نام بآتریس پرایور است که با فرقه دانشمند مقابله می‌کند تا مانع غلبه آنها بر دولت شود. او بی‌همتاست یعنی کسی که ویژگی‌های هر فرقه را دارد. بقیه شهروندان این مساله را خطرناک می‌بینند چون نادر است و تهدیدی برای جامعه به حساب می‌آید. در این رمان نوجوانانه گروه‌هایی به نام فرقه وجود دارد. فداکار (عاری از خود پرستی)، بی‌پروا (شجاع)، دانشمند (باهوش)، دوستی (صلح‌دوست) و خلوص (صداقت) وجود دارد. این فرقه‌ها را می‌توان با دسته‌های دبیرستان مثل قلدر یا نرد مقایسه کرد.

به عنوان مثال «بآتریس پرایور … در طول زندگی فداکار بوده است ولی در آخرین لحظه تصمیم می‌گیرد بی‌پروا باشد- یعنی دختری آمیش که گوتیک می‌شود.» (استیونز) این ایده پیامی منفی همراه خود دارد تا این که خواننده قهرمان اصلی، بآتریس پرایور را ملاقات می‌کند. بآتریس با موهبتی به دنیا آمده است که باعث می‌شود در هیچ یک از دسته‌بندی‌ها جایی نداشته باشد. او نماینده تمام دسته‌هاست چون ویژگی‌های هر یک از آنها را دارد. دولت این نوع افراد را تایید نمی‌کند چرا که در یک گروه خاص جای ندارند و تمام سیستم جامعه را به هم می‌ریزند. او به خواننده آموزش می‌دهد که ایرادی ندارد از بقیه متفاوت باشند چون شما زیبایی افراد را زمانی درک می‌کنید که آنها را واقعا بشناسید. در بیشتر رمان‌های نوجوانان پیام اخلاقی وجود دارد. پیام اخلاقی بی‌همتا این است که خودتان باشید و اگر مثل بقیه خود واقعیتان را پنهان نمی‌کنید هیچ اشکالی ندارد.

با گفته شدن تمام این مثال‌ها محبوبیت رو به افزایش ادبیات پادآرمان‌شهری اهداف بسیاری دارد. یکی از اهداف آن این است که با خواننده ارتباط برقرار کند. این ژانر کتاب‌ها تاثیر عاطفی بر مردم و احساس آنها نسبت به دنیا و مشکلات روزمره‌شان می‌گذارد. این تمرکز اصلی ادبیات پادآرمان‌شهری خوانندگان را وادار می‌کند تا در جوامع پادآرمان‌شهری فکر کنند و با دنیای واقعی ارتباط دهند.

در نهایت ژانر پادآرمان‌شهری زنده است و سال‌ها به زندگی خود ادامه داده است. عشق نوجوانان به رمان‌های پادآرمان‌شهری زمینه‌ای جدید برای فیلم‌ها، بازرگانان ساخته است. هیچ کس نمی‌تواند پیش‌بینی کند که این ژانر به محبوبیت خود ادامه می‌دهد یا نه اما نسل فعلی ما ذهنیتی باز‌تر نسبت به دولت، نیرو‌های نظامی، جامعه و فرهنگ خواهند داشت. سوال اصلی این است که آیا ادبیات پادآرمان‌شهری نوجوانان به محبوبیت خود ادامه می‌دهد یا به آرامی از هم خواهد پاشید و هوس دیگری در ادبیات شروع می‌شود؟

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شدعلامتدارها لازمند *

*

bigtheme
Single Sign On provided by vBSSO